Kun je jezelf even voorstellen?
Ik ben Elvira, 45 jaar en woon in Den Haag samen met mijn man, onze zoon van 8 en onze hond. Ik ben werkzaam sinds 2013 bij het ministerie van VWS (de directie Sport en Bewegen) als beleidsadviseur op het gebied van Inclusie en Diversiteit en lokaal sportbeleid. Ik werk samen met NOC*NSF, buurtcoaches en gemeenten. Sport is de rode draad in mijn leven. Tot eind 2018 was ik actief in het Nederlandse zitvolleybalteam. Mijn laatste toernooi was het WK in Rotterdam, waar we als team zesde werden. Voor mij persoonlijk was het een moment waarop ik voelde dat het tijd was om te stoppen. Mijn lichaam had jarenlang topsport geleverd en het was tijd voor een nieuwe generatie zitvolleyballers. Tijdens dit WK had ik een mooi en waardig afscheidsmoment na de laatste wedstrijd, georganiseerd door de Nevobo. Ik speel nog steeds zitvolleybal bij Volleybal Vereniging Netwerk in Pijnacker. Daarnaast zet ik me ook als vrijwilliger in voor de sport en ben ik net tot vicevoorzitter van World ParaVolley verkozen. Ik vind het bela
Welke periode was je lid van het Nederlands team?
Ik was lid van het Nederlandse zitvolleybalteam van 2001 tot en met 2018. Ik heb drie Paralympische Spelen mogen meemaken. En vele EK’s en WK’s waar we er ook redelijk wat van gewonnen hebben! Op en af trainden we zo’n vijftien-twintig uur per week, zeker in de periodes richting toernooien met als doel om te winnen.
Wat waren de hoogte- en dieptepunten van je carrière?
Mijn absolute hoogtepunt was het winnen van het WK in 2006 in Roermond. De finale tegen China was een fantastische ervaring. Daarnaast kwalificeerden we ons daarmee voor de Paralympische Spelen van 2008, een heel bijzonder moment. Beijing 2008 was mijn eerste Paralympische deelname, en achteraf gezien vond ik die ook de mooiste. We wonnen daar brons, wat echt een geweldige prestatie was.
Een groot dieptepunt was de deelname aan de Paralympische Spelen in Rio 2016. Rusland werd vanwege het dopingschandaal uitgesloten, en daardoor mochten wij op het laatste moment toch deelnemen. Dat betekende dat we slechts enkele weken voorbereidingstijd hadden, wat veel te kort was. Er lag enorm veel druk op ons en dat had invloed op ons niveau. Dat was een heftige ervaring.
Heb je een leuke anekdote uit je tijd als topsporter?
Als je als sporter op de Paralympische Spelen bent zit je volledig in een bubbel. Je zit in het Paralympisch dorp, alle vrijwilligers zijn lief en aardig en spreken Engels. Iedereen helpt je overal mee. Beijing waren mijn eerste Spelen en je weet, in China wordt niet echt Engels gesproken. Maar wél in het dorp. Na de laatste wedstrijd en het wonnen van Brons hadden we nog een paar dagen in China. Mijn familie was ook meegereisd (moeder, stiefvader, broer, man). Dus konden we mooi nog een dagje naar de muur. Ik had met mijn man op het Rode plein afgesproken. Hij zei nog, moet ik je komen halen. Nee joh, dat redden wij echt wel…Samen met mijn teamgenootje Paula ging ik lekker bleu uit onze bubbel de echte wereld weer in en regelde een niet gemotoriseerde tuk tuk naar het Rode Plein. Althans dat dachten we. Niemand snapte ons en wij waren compleet verbaasd. En zijn uren onderweg geweest. Uiteindelijk gelukkig wel het Rode Plein gevonden en later de muur.
Wat heeft volleybal jou gebracht in je huidige leven?
Volleybal heeft mij op veel manieren gevormd. Mijn hele leven is ingericht rondom sport, en ik ben blij dat ik nog steeds actief ben in de sportwereld. Het heeft me ook geholpen mijn handicap te accepteren. Ik ben geboren met een te kort been en loop met een prothese. Dat heb ik weleens lastig gevonden, maar door sport leerde ik mijn handicap omarmen. Daarnaast heeft volleybal mij geleerd om een echte teamspeler te zijn; ik functioneer gewoon het beste in een team. Ook in mijn gezin speelt sport een belangrijke rol. Mijn man heeft me in alles gesteund en vond het ook gaaf de grote toernooien te komen supporten. Mijn zoon is erg sportminded, het zit in zijn karakter en wil altijd winnen. Het is jammer dat hij nog niet bij ons was toen ik nog speelde, maar ik vind het geweldig dat hij opgroeit met de Paralympische wereld als iets normaals.
Wat betekent de Volaren voor jou?
Direct nadat ik stopte met spelen, ben ik gelijk lid geworden van de Volaren in 2019. Ik vond het belangrijk om verbonden te blijven met de sport en mijn oude teamgenoten. Als je stopt, valt het contact ineens weg, en dit was voor mij een mooie manier om betrokken te blijven. Ik heb nog te weinig deelgenomen aan evenementen, maar daar gaat verandering in komen. Ik kijk ernaar uit om in contact te blijven met andere (oud)zitvolleyballers en natuurlijk mijn collega’s te leren kennen van andere disciplines. Het maakt me niet uit op welke manier; Zit-, beach- en zaalvolleybal vind ik leuk om naar te kijken, ik ben trots om deel uit te maken van deze gemeenschap.
