Kun je jezelf kort voorstellen?
Mijn naam is Edwin Benne, 60 jaar oud, leiderschapstrainer en teamcoach bij DOOR Training & Coaching. Daarvoor was ik actief in de volleybalwereld: als speler in het Nederlands team, als bondscoach van de mannen en een korte periode als assistent bij de vrouwen. Als speler stond ik bekend als harde werker, fysiek sterk en altijd bereid om offers te brengen voor mijn team en doelen. Talent had ik zeker, maar mijn grootste talent was denk ik mijn lengte en mijn vermogen om keihard te trainen. Ik was een echte teamspeler.
Ik begon bij Vollkei in Amersfoort, mijn geboortestad. Op mijn 19e maakte ik de overstap naar Piet Zoomers/Dynamo, waar ik vier jaar speelde onder trainers Jan Schoemaker en Abe Meininger. Daarna volgde Brother/Martinus, waarmee ik o.a. derde werd in de Champions League (EC 1). In 1988 startte het befaamde Bankras-model en speelde ik vier jaar onafgebroken bij het Nederlands team. Ik woonde in die periode samen met Volaren-lid Martin Teffer, mijn maatje. Na 1992 volgden buitenlandse clubs: Italië, Frankrijk, Japan, Turkije en Duitsland.
Welke periode was je lid van het Nederlands team?
Mijn eerste interland was in 1984, toen ik als Jong Oranje-speler mee mocht doen met het herenteam onder leiding van Geert Trompetter, tijdens de Haarlemse volleybalweek. Mijn laatste interlands speelde ik in 1993, tijdens het EK in Finland. In totaal zijn het er 382 geworden.
Wat waren jouw hoogte- en dieptepunten in Oranje?
Hoogtepunten zijn er veel! In 1986 kwam Arie Selinger als bondscoach en maakten we enorme stappen. Ons doel was de Spelen van 1992 halen, maar al in 1988 waren we erbij in Seoul. Dat we ons in eigen land kwalificeerden, in Amsterdam, blijft een geweldige herinnering. We speelden daar tegen o.a. China en België, wonnen het toernooi en dat gaf een enorme boost. Een absoluut hoogtepunt is natuurlijk ook het zilver in Barcelona ’92. De halve finale winnen van Cuba en weten dat je in ieder geval een medaille hebt, dat vergeet je nooit meer. Maar eigenlijk was het traject zelf misschien wel het grootste hoogtepunt: elk jaar progressie, een gestage weg omhoog. Het proces, en hoe we als groep groeiden, ja dát zie ik achteraf als mijn grootste hoogtepunt denk ik.
Natuurlijk zijn er altijd dieptepunten, zoals überhaupt wedstrijden verliezen. In 1991 tijdens de World League Finals in Milaan stonden we tegen aartsrivaal Italië met 2-0 in sets en 14-10 in de derde set voor. Maar we verloren deze finale 3-2! In 1993, tijdens het EK in Finland, speelde ik mijn laatste interland. Ik viel tegen Italië geblesseerd uit en dat was een pijnlijk afscheid.
Heb je een anekdote uit je tijd in Oranje?
In de jaren 80 hebben we honderden clinics gegeven. Door het hele land was er veel enthousiasme voor deze shows. Ik herinner me dat onze fantastische speaker Piet Steenaard altijd aan de mini, waarmee ik stond over te spelen en veel persoonlijke aandacht gaf, vroeg: “Wie vind jij de beste volleyballer van Nederland?” En het antwoord daarop helaas altijd Zwerver was….
Wat heeft volleybal jou gebracht voor je latere carrière?
Eigenlijk alles. Ik heb geleerd wat teamwerk betekent, en hoe belangrijk leiderschap is. Als speler ervaar je dat direct, als coach leer je hoe je voorwaarden moet scheppen zodat anderen kunnen presteren. Die ervaring neem ik mee in mijn huidige werk als trainer en coach in het bedrijfsleven. Wat ik mooi vind: als speler is je blik klein, gericht op je eigen prestaties. Als coach wordt die blik ruimer, en als leider in (sport)organisaties nog ruimer. Je leert dat het niet om jou gaat, maar om de gezamenlijke inzet. Dat neem ik mee in alles wat ik nu doe.
Wat betekent de Volaren voor jou?
Ik ben altijd betrokken gebleven bij de (volleybal)sport. Voor mij gaat het om iets teruggeven aan de sport die mij zoveel gebracht heeft. Ik vind het mooi om oude bekenden te ontmoeten, de historie levend te houden en door te geven aan toekomstige generaties. Zelf leef ik niet zozeer in het verleden, maar ik zie wel de waarde van dat sportieve erfgoed. Bovendien is het gewoon leuk om elkaar af en toe weer te zien.
