Kun je jezelf even voorstellen?
Mijn naam is Annemiek Verrips-Epping. Ik ben 78 jaar, inmiddels al meer dan 56 jaar getrouwd met Theo Verrips. Samen hebben we twee dochters, twee schoonzoons en zes kleinkinderen. Mijn opleiding begon ik met de MULO en de Kweekschool. Daarna heb ik een paar jaar voor de klas gestaan. In 1992, ik was toen 45 jaar, heb ik alsnog mijn VWO-diploma behaald, gewoon omdat ik dat leuk vond. Na een computercursus ben ik een aantal jaren werkzaam geweest bij de Onderwijs Begeleidingsdienst, waar ik leerkrachten in het basisonderwijs hielp om met computers te leren werken. Professioneel volleybal spelen zat er in mijn tijd helaas nog niet in. Wel ben ik jarenlang actief geweest als speelster, trainer en bestuurslid. Ik heb bestuursfuncties vervuld bij verschillende verenigingen waar ik speelde, bij district Rotterdam en bij de NeVoBo.
In welke periode maakte je deel uit van het Nederlands team?
Op mijn zeventiende werd ik uitgenodigd voor het nationaal team, dat was in 1965. In die tijd liepen de selecties nog door elkaar. Zo had ik al een wedstrijd gespeeld in het Nederlands B-team (ja, dat heeft echt bestaan!) voordat ik met het jeugdteam naar Boedapest ging voor de Europese Jeugdkampioenschappen.
Naast een aantal losse interlands speelden we onder andere de West-Europese Kampioenschappen en het EK in Turkije.
Wat waren voor jou de hoogte- en dieptepunten uit die periode?
Een absoluut hoogtepunt was de wedstrijd tegen de DDR tijdens het EK in Turkije. In die tijd waren de speelsters uit de Oostbloklanden echte professionals, die onder strenge trainers keihard trainden. Wij trainden meestal twee avonden per week. In aanloop naar een toernooi werden er in Zeist (op het KNVB-sportcentrum) zo’n zes nationale trainingen georganiseerd. We kwamen dan op vrijdagavond aan, trainden, bleven slapen, trainden zaterdagochtend nog een keer en moesten daarna snel naar huis om een competitiewedstrijd met onze vereniging te spelen. Die wedstrijd tegen de DDR verloren we weliswaar met 3-1, maar het duel duurde twee uur en ik heb nooit beter gespeeld in het nationale team dan die wedstrijd.
Een dieptepunt was voor mij dat ik na een trainerswissel niet meer werd uitgenodigd voor het nationale team, zonder dat mij dat werd verteld. Toen ik daar later alsnog uitleg over vroeg, kreeg ik te horen dat men wilde verjongen. Ik was toen 21 jaar… Die uitleg heeft mij persoonlijk wel geraakt, want dat sloeg natuurlijk nergens op.
Heb je een leuke anekdote uit jouw tijd bij het team?
Tijdens de Europese Jeugdkampioenschappen in Boedapest in 1965 waren we daar met zowel een jongens- als een meisjesteam. Eén van de jongens was Bram Vermeulen. Tijdens een gezamenlijk diner stond er een piano in de zaal. Bram had het zichtbaar naar zijn zin, ging achter de piano zitten en begon te spelen en te zingen. Binnen de kortste keren kwamen er personeelsleden aangesneld die duidelijk maakten dat ze niet gediend waren van die “kapitalistische” muziek en dat hij onmiddellijk moest stoppen. Onze protesten hielpen niets: stoppen, of de piano zou worden weggehaald.
Wat doe je nu, en wat heeft volleybal je gebracht in je huidige leven?
Inmiddels ben ik met pensioen. Door het volleybal, de buitenlandse reizen, de discipline van trainen, het presteren onder druk en het leren functioneren binnen een team, ben ik denk ik een completer mens geworden dan ik anders zou zijn geweest. Je leert doorzetten, ook als dingen soms lastig zijn. Dat doorzettingsvermogen heeft mij zeker geholpen in andere sporten, zoals het fietsen. Ik heb onder andere vijftien keer Luik-Bastenaken-Luik gefietst, tochten in de Dolomieten gemaakt en de 100-Colstocht gereden. Hoewel ik absoluut geen natuurtalent was in het klimmen, heb ik die uitdagingen kunnen volbrengen dankzij het doorzettingsvermogen dat ik in het volleybal heb ontwikkeld.
Wat betekent de Volaren voor jou?
Toen ik de uitnodiging kreeg om lid te worden van de Volaren, heb ik wel even getwijfeld. Wilde ik wel weer terug naar het volleybal? Ik besloot een keer te gaan kijken en het gewoon te ervaren. Wat me meteen aansprak, was de onderlinge sfeer tijdens de bijeenkomsten. Het is leuk om samen naar volleybalwedstrijden te kijken, maar ook om af en toe samen naar een ander evenement te gaan. Die combinatie van goede sfeer en leuke evenementen maakt dat ik van plan voorlopig regelmatig te blijven komen.
